چون لبخند را به هر كسي ميتوني هديه بدي

اما اشك را فقط براي كسي ميريزي كه        

 نمي خواي از دستش بدي

تو در من آن تب گرمي كه آبم ميكند كم كم

نگاهت نيز چون مستي خرابم ميكند كم كم

منم آن كهنه ديواري به جا از قلعه هاي سنگ

كه باد وآفتاب آخر خرابم ميكند كم كم

     آنچنان مات كه يكدم مژه بر هم نزني                                        

                مژه برهم نزدم تا كه زدستم نرود

                            نازچشم تو به قدرمژه بر هم زدني

 دلم تنگ شده نه براي تو و نه براي صدايت براي سادگي خودم،

براي حماقت خودم،براي بناي كاخ آرزوهايم كه همه وهمه را

بي رحمانه برسرم خراب كردي دلم تنگ شده براي گريه هايي

كه به خاطر تو در خلوتم سر دادم براي فريادهايي كه چه شيرين

بودند وتلخشان كردي دلم آنقدر تنگ شده كه بي اختيار از تو

مي نويسم.روزي كه ديدمت سنگيني نگاهت را بر وجودم احساس

كردم چشم از من بر نمي داشتي با خودم گفتم:مثل هميشه يه

مزاحم هميشگي اما تو سمج بودي و رهايم نكردي،تو جهم به تو

جلب شد كم كم نگاهت كردم وطولي نكشيد كه عاشقت شدم.

عاشق چشمهايت كه انگار يك دنيا حرف برايم مي زد.كم كم

به تو عادت كردم.واي از وقتي كه آدم به كسي عادت مي كنه.

همه ي وجودم شدي نمي ديدمت خون گريه مي كردم. راز دلمو

به همه گفتم.همه مي گفتن:ديوونه اگه نگات مي كنه واسه اينه

كه تا حالا ديوونه نديده.همه حسود بودند ونمي دونستن كه تو

با اون همه خوبي وزيبايي به من نگاه مي كني وبا من حرف ميزني

الهي بميري عزيز دلم ومن لباس سفيد بپوشم ودر خاكسپاريت

پيشاپيش همه حركت كنم.آن زمان كه تو را درگور بگذارم خودم

اولين مشت خاك را درحا ليكه گل بكشم رويت مي ريزم.

آرزو مي كنم تنگي گوردلت راتنگ كند همانگونه كه مرا دلتنگ

كردي.آرزو ميكنم در روزمرگت باراني بباردتاصورتم از قطره هايش

خيس شودتا كسي متوجه اشكهايم نشود.آنقدر آنجا مي نشينم

تا همه بروند ومن درخلوتم فرياد بزنم :

                                                   دوستت دارم     

اينقدر دوست دارم بشنوي خنده ت مي گيره

تو نگاه مي كني ودلم تو چشمات مي ميره

گريه هايم بي صداست

عشق من بي انتهاست

رد پاي اشكهايم رابگير

تا ببيني خانه عاشق كجاست

    گفتي بي جونن وخسته           يادگار عاشقم بود

عكساي كهنه و داغون              اونايي كه ريختي بيرون

       گفتي تارن وشكسته               مال يار سابقم بود

       آخه من يه عمره تنهام،همه چيم خالي وسرده

       بگوازعشق چي ميدوني،زندگي با توچه كرده؟

               تو واون عروسكاوقصه تلخ يه بازي

           من كه پازل تونيستم،اومدي چي روبسازي؟!

 نامه هايي از دل وجون          همه امضا شده باخون

 اونايي كه ريختي بيرون          مال چشماي ترم بود

منوهم مي ذاري بيرون           وقتي بازي هات تموم شد

        نمي خوام با توبمونم        ديگه بارآخرم بود

              آخه من يه عمره تنهام...            

مي تواني بسوزاني شان.

حرف هايم را بي دليل گفته ام

مي تواني فراموششان كني.

ولي عشقم را از صميم قلب بخشيده ام

نمي تواني دوستم نداشته باشي!!!

                                         هيچ به روي خودت نيار         

             من هم

           چیزی نمی گویم

          بگذار بین خودمان بماند که

زندگاني شعري ست

كه تو بايد بسرايي آن را

          يا بخواني آن را

          بشنوي ان را نيز

دست كم بايد آن را تحسين كني

            تا از اين راه

به اردوي ترنم وطراوت برسي

             كاش شاعر باشي...

حالا كه حرف دل و راه دلامون يكي شد

آسمون پر ستاره ي شبامون يكي شد

                               هرچي كه دارم مال تو

                                               شعراي عاشقونم اگه نمردم مال تو

مال ومنالي ندارم اما ستاره ها رو

                                            هر چي شمردم مال تو

توي قمار زندگي هر چي كه باختيم پاي من

                                             هر چي كه بردم مال تو

حالا كه ما روز و روزكارمون يكي شد

شبهاي مهتابي وشبهاي تارمون يكي شد

          روزگار شبهاي تارش مال من

       شبهاي مهتابي وصبح سپيدش مال تو

روزگار سردي ويأسش مال من

                              همه سرفرازي و عشق واميدش مال تو

عزيز راه دورم

                             حالا كه عطر نفسهاتو برام ارزوني كردي

                             با من نامهربون اين همه مهربوني كردي

زندگي،صداي چلچله هاي سبزه زاراش مال تو

غرش وپنجه ي ببرهاي درندش مال من

زندگي،نم نم بارون وعطر شاليزارهاش مال تو

آفتاب داغ كويروتيغ برنده ش مال من

                                    پرپروا زپرنده هاي عاشق مال تو

                                 چشم جغد وزهر مارهاي كشنده ش مال من

عزيز راه دورم     

        بي تو چه سوت وكورم                 

 .

                        دوم به او دل مي بنديم

                        سوم هنگام ديدار او ضربان قلب تندي داريم

                        چهارم به او اعتماد مي كنيم

                        پنجم به او وابسته مي شويم

                        ششم او را دوست مي داريم

                        هفتم نيز به وادي عشق وارد مي شويم.

اگر موجودي در اين جهان وجود دارد كه از ديدنش

 رنگ رخصاره ات تغيير مي كند وصداي قلبت آبرويت را

به تاراج مي برد،مهم اين نيست كه او مال تو باشد،مهم اين است

كه فقط باشد، زندگي كند، لذت ببرد،نفس بكشد ودل تو از نوشيدنش

سيراب شود.تا صبح بر بالينش بنشيني وخواب رفتنش را تماشاگر باشي

اين همان عشق ا ست و عاشق آرزويي ندارد جز باپاهاي برهنه به زيارت يار رفتن.

اگر هرم نفسهایت به داغستان لبهایم گل تبخال برویاند

 من این تبخال زیبا را که تنها یادگار توست به دنیایی نمی بخشم

          اي لنگر تسكين

                               ا ي تكانهاي دل  

                                                   اي آرامش ساحل

اي نور

          اي منشور

                        اي شور

                                     اي دلشوره ي شيرين

با توام...

            اي شادي غمگين

                                  اي نمي دانم...

هرچه هستي باش

                   اما،اي كاش...

                                    جز اين هم...

                  نه!

هرچه هستي باش...

تنها باش...                     

اگر روزي صبر و مقاومت ات پائين آمد ،

نا اميد نشو ،

زيرا آفتاب هر روز هنگام غروب پائين ميرود و بامداد روز بعد بالا ميايد .

با تو حكايتي دگراين دل ما به سر كند

شب سياه قصه را هواي تو سحر كند

    باور ما نمي شود

                          در سر ما نمي رود،

از گذر سينه ي ما يار دگر گذر كند

شكوه بسي شنيده ام،ازدل درد كشيده ام

كور شوم جزتواگر زمزمه ي دگر كنم

           چاره كار ما تويي

           ياور ويار ما تويي

توبه نمي كند اثر،مرگ مگراثركند

مجرم آزاده منم تن به جزا داده منم

     قاضي درگاه تويي

               حكم سحرگاه تويي