بي تو طوفان زده ي دشت جنونم

 صيد افتاده به خونم 

تو چه سان ميگذري غافل از اندوه درونم

بي من از كوچه گذر كردي و رفتي ...

بي من از شهر سفر كردي ورفتي ...

قطره اي اشك درخشيد به چشمان سياهم

تا خم كوچه به دنبال تو لغزيد نگاهم

تو نديدي...

نگهت هيچ نيفتاد به راهي كه گذشتي

چون در خانه ببستم،دگر از پاي نشستم

گوئيا زلزله آمد،

گوئيا خانه فرو ريخت سر من.

بي تو من در همه ي شهر غريبم

بي تو كس نشنود از اين دل بشكسته صدايي

تو همه بود ونبودي ...

تو همه شعر وسرودي ...

چه گريزي ز بر من؟

كه زكويت نگريزم

گر بميرم ز غم دل ، با تو هرگز نستيزم .

من ويك لحظه جدايي ؟!!!

نتوانم

نتوانم...

بي تو من زنده نمانم ...

    (هما مير افشار.در جواب شعر كوچه از فريدون مشيري)

یادت نره که یاد تو همیشه همراه منه

یادت نره که خواستنت مثل نفس کشیدنه

يادت نره که آینه از تپش تو روشنه

یادت نره نبودنت جونمو آتیش می زنه

بغضه تو یاس پرپره دوست دارم یه عالمه

دل واسه  تو دربه دره یادت نره یادت نره

عاشق تو قلندره از همه دیوونه تره

 نازه تو رو خوب می خره

 دوست دارم یه عالمه

یادت نره ترانه هام دفتر خاطراتمه

یادت نره بدونه تو سکوته من دم به دمه

بغض تو یاس پرپره دوست دارم یه عالمه

دل واسه  تو دربه دره یادت نره یادت نره

عاشق تو قلندره از همه دیوونه تره

نازه تو رو خوب می خره یادت نره اره دوست داره

دوست داره دوست داره اون از همه دیوونه تره

از همه ي اونايي كه اومدن سر زدن،ممنونم واز همشون عذر خواهي ميكنم كه بهشون

سر نزدم.چون توي تعطيلات اصلا خونه نبودم.

ايشالا كه از اين به بعد جبران ميكنم.

اميدوارم كه توي سال جديد به همه ي آرزوهاي قشنگتون برسين

شمام واسه ما از اين دعاها بكنين

من دراين كلبه خوشم

      تو در آن  اوج كه هستي خوش باش

من به عشق تو خوشم

     تو به عشق هر كه هستي خوش باش

به اوج دل نشاندمت           

 به رهگذار زندگي

  زمانه گر خزان شود             

    تويي بهار زندگي

     به پاكي دلت قسم

       كه دل زتو نمي كنم              

        كه تكيه گاه من تويي

          در اين حصار زندگي

اينجا هوا ابريست         

                        آنجا نمي دانم

اينجا شده پاييز

                        آنجا نمي دانم

اينجا همه رنگ است

                        آنجا نمي دانم

اينجا دلي تنگ است

                        آنجا نمي دانم...

تمام اميد آسيابان به وزش باد است،تا آسيابش از كار نيفتد

قلبم آسياب،خودم آسيابان،ونفس تو همان باد است

نه باورم نميشه كه تو منو از ياد ببري

تولدم شد بيوفا از تو نيومدخبري

چشماي من خشك شد به در...

حالا كي بيوفاتره؟؟؟

بالو پرش دادم ولي ديگه واسم نميپره

اينو بدون دستاي من گرمي دستاتو ميخواد

تو روبه عشقمون قسم

اون روزارو يادت بيار

حتي ديگه خدامونم به دادمون نمي رسه

گريه نكن كه دستمون به دست هم نميرسه

توروخدا بهش بگين صبر منم سر اومده

خدا به من بگو چرا خوشي به من نيومده؟

بهش بگين سراغشو از كس وناكس ميگيرم

بهش بگين اگه نياد تو انتظارش مي ميرم

آخه چرا نگاه اون چنگي به دل نميزنه؟

ميگن يكي تو قلبشه جونمو آتيش مي زنه

فقط خدا ازت ميخوام دست توي دستاش بزارم

جز آرزوي ديدنش هيچ آرزويي ندارم

بازم ميگم دوست دارم كاش عشقمون جون بگيره

برگرد بيا به كلبمون تا سروسامون بگيره

ببخش اگه قسمت نشد توي چشات نگاه كنم

يا سر روشونت بزارم اسم توروصدا كنم

توهم منو بزار برو امابدون رسمش نبود

جز تو آخه كي يو دارم ؟دليل رفتنت چي بود؟

اونكه نخواست پيشم باشي بايد خودش صبرم بده

خدا گرفتي عشقمو جواب قلبمو بده

تو میری و فقط من نگاه می کنم

حالا نشستم یه گوشه دارم ستاره میشمارم

تنهایی عین یه تبر شکسته برگ و ریشه مو

سوزونده آفت غرور از حالا تا همیشه مو

اگه بهت گفته بودم حالا تو مال من بودی

من تو خیال تو بودم تو تو خیال من بودی

کاشکی میون من و تو تو اون روزا حصار نبود

هیچی میونمون به جز دلای بی قرار نبود

انگار که تقدیر نمی خواست تو در کنار من باشی

منم بهار تو باشم تو هم بهار من باشی

یه خلوت ساکت و سرد انگار اسیرمون شده

نمیشه فکر دیگه کرد ما خیلی دیرمون شده

تو رفتی و حالا دیگه اونور دنیا خونته

انگار نه انگار که کسی اینور آب دیوونته

تقصیر هردومون بوده ما عشق و نشناخته بودیم

فقط یه قصر کاغذی تو رویامون ساخته بودیم

باید یکی از ما دو تا غرور و میذاشت زیر پا

آروم به اون یکی میگفت یه عاشق واقعی باش

جدایی دستای ما یه اتفاق ساده نیست

سواره هرگز باخبر از غصه پیاده نیست

توی مسیر عاشقی باید هوای دل و داشت

حرف دل و عین قسم رو طاقی چشما گذاشت

حالا که من تنها شدم قدر چشاتو میدونم

ولی نمیشه کاری کرد همیشه تنها میمونم

کاش توی دنیا هیچکسی قربونیه غرور نشه

راه دو تا پرنده کاش هیچ روزی از هم دور نشه